چون سپيده صبح صادق دميد ، در همان تاريكى شب رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم نماز صبح را به جماعت با مردم در مزدلفه بجاى آوردند وسپس به مشعر الحرام آمدند ودر حالي كه بر روى ناقة خود سوار بودند ، رو به قبله كرده ، ووقوف نمودند ، وخدا را به بزرگى وعظمت ووحدانيت خواندند ، ودعا مىكردند تا اينكه هوا جدا روشن گشت . « 1 » رسول خدا سواره به جانب منى رهسپار شدند ، وفضل بن عباس را پشت سر ورديف خود نشاندند ، وچون به وادى محسر رسيدند ، ناقة خود را كمي به جنبش در آوردند ، واز راهى كه به جمره عقبه منتهى مىشد روان شده ، تا بدانجا رسيدند ، وبا هفت ريگى كه عبد الله بن عباس براي آن حضرت جمع كرده بود ، از قسمت پائين جمره هفت ريگ به جمره زدند ، ودر هر بارى كه مىزدند يك بار الله أكبر مىگفتند . در « البداية والنهاية » ج 5 ، ص 187 از مسلم از يحيى بن حصين از جده خود أم الحصين ، ونيز با سند ديگر از جابر بن عبد الله آورده است كه : رايت رسول الله يرمى لجمرة على راحلته يوم النحر ويقول : لتاخذوا مناسككم فانى لا ادرى لعلى لا احجّ بعد حجتي هذه

--> ( 1 ) « . سيرهء حلبيّه » ج 3 ، ص